Quilting Jeannet


Dit blog gaat over het wel en wee van een plattelandsquiltster. Ik schrijf met enige zelfspot en humor over het "lieve leven"op een minilandgoed aan zee, en de rust en de ruimte die daar (nog) heerst, over het ambachtelijke leven, breien, spinnen ( op een wieletje) beest en beestje, fietstochtjes,de natuur, en mijn héérlijke gezinnetje met twee mannen. Maar vooral over handwerken, creatief bezig zijn, en het perfecte van het imperfecte, het wabi sabigevoel. Met mijn blog en de foto,s wil ik de wereld een beetje mooier kleuren dan de dagelijkse werkelijkheid. Helemaal onderaan mijn blog staat een fotoselectie van al mijn gemaakte quilts.

maandag 13 november 2017

Een vlaagje van een Molen(quiltje......)

Het zal een ieder die mijn blog leest niet ontgaan zijn, dat ik een zoon heb die idolaat van molens is....alle kleine kinderen zijn dat, een molen heeft toch iets magisch in het landschap
Iets ontzagwekkends, zeker voor kleine kinderen, zo,n groot kolossaal beest daar in het niets, want daar staan ze vaak, dan vangen ze lekker veel wind. Meestal gaat zoiets over als kinderen ouder zijn, dan krijgen ze andere interesses, meisjes, smartphones.
Bij onze zoon is dat molenvirus hardnekkig gebleken, het is nooit over gegaan, en die meisjes en die smartphones zijn er ook al niet gekomen,dan kan je als ouder twee dingen doen, of je blijft er niet van houden, of je gaat er ook maar oog voor krijgen, dat laatste is ontegenzeggelijk de makkelijkste weg kan ik uit ervaring zeggen.
En dat gaat best ver, want iedere ouder weet het, voor je kind doe je alles, daar heb je echt alles voor over, stoffige tochtige molens, eindeloos wachten op oude harde bankjes, kilometers omrijden voor die ene foto van die molen....Zelfs een hobby wordt anders bekeken.Dus toen er pas op de blog van Conny een patroon stond wat ze weg deed.
Ja, toen was het hek van de dam, of het zeil van de molen, of de molen door de vang!
Soms pieker je erover wat je nu eens zal gaan maken, keuzestress, maar er zijn van die dagen dat het vanzelf aangewaaid komt! Kreeg het patroon vrijdag binnen, en dat was gelijk beginnen!
Want het leek de jongeling helemaal niet onaardig, een molenquiltje! Dat is wat anders dan de "duffe stoflappen"die mams doorgaans maakt. Een helemaal echt Hollands molenquiltje, ehhh, dat kon ik toch wel "even" maken, enne... wanneer was het klaar dacht ik zo? Dit jaar nog ? Tja,
Hij heeft een genetisch "vlaagje" meegekregen van zijn moeder...en wie niet weet wat een vlaagje is, dat is een extra windvlaag waardoor de molen tijdelijk nog wat harder gaat draaien dan hij al deed.
Dus is een "vlaagje" eigenlijk zoiets als dat je net nog een stapje harder quilt loopt dan je al deed,in de gewone taal vertaald. Het kan zo verkeren.......
Er was even een piepklein minpuntje, het was een patroon van een wipwatermolen, tja....hij wil korenmolenaar worden, ( het studiemateriaal is binnen,dus hij kan beginnen) maar vooruit, een kniesoor die daar op let, enne....ze hebben allemaal vier wieken hoor.
Alle werkjes aan de kant, mams is bezig met met de molens in het land! En zo doe ik mijn blognaam van Quilting Jeannet toch weer eer aan!
Er was nog egelnieuws. Het leven in het ****sterren restaurant beviel de egels zo goed, dat ze het luid en duidelijk rondkraamden bij hun soortgenoten.Het kreeg een aanzuigende werking.We hadden er op een gegeven moment wel vier in de kost, het voer ging dus hard op, enfin, gauw bijbesteld bij Vivara, premium excellent dus extra (lekker)
Duurde het toch even voor het kwam.....dus de kok had gauw bij een andere leverancier wat ingekocht...., want je hebt toch een naam hoog te houden als sterrenrestaurant, voordat je het weet zijn je verwende klanten gevlogen. Tja....dat zinde de egels duidelijk niet, dat was ander voer....
Op een holletje naar de rest om te vertellen dat de bezuinigingen blijkbaar hadden toegeslagen in het restaurant, en daar waren ze hélemaal niet van gediend! Volgende avond kwamen er nog een keer twee kijken, jakkes....nu weer kattenbrokjes, twee hapjes, wegwezen hier! 
Zucht van verlichting.......daar kwam de postbode dan toch eindelijk.......het sterrenrestaurant kon zijn naam weer in alle eer aan doen.......dit keer met als specialiteit biologische egelpaté.....Ze knorden en rommelden ( en knoeiden....) weer als vanouds met plezier!
Hoe gek kan je het maken in het leven, ik hoor het jullie denken.Welja joh, wie zegt dat wij mensen de prioriteit hebben op deze aarde tav egels en ander leven wat er nog meer rondwaart? Zonder bijen en andere insecten is de mensheid tot uitsterven gedoemd.....iets om over na te denken de komende week.

Hartelijke creatieve plattelandsgroet, Jeannet

maandag 6 november 2017

Vergrijzend landschap

Het is al weer November, Allerzielen is geweest, de gang naar de begraafplaats ook, maar daar hoeft het geen Allerzielen voor te zijn. November, een overgangsmaand van de herfst naar de winter, het landschap vergrijsd langzaamaan naar de winterkleuren, grijs....veel tinten grijs.
Er zijn van die doodstille dagen, geen zuchtje wind, blaadjes hebben moeite om met hun eigen zwaartekracht naar beneden te dwarrelen van de boom af.
Op zo,n dag vind ik het heerlijk om een stuk door de kaler wordende polders te fietsen.
Om mijn hoofd leeg te maken van alle indrukken, gesprekken, en dingen die je langs ziet komen. Dingen waar je niet altijd vrolijk van wordt, en die je doen beseffen dat iedereen zijn pakketje te dragen heeft, en dat leeftijd, of aardig zijn, of eerlijkheid, een rekbaar begrip is. Ik ga dan graag zelf even op in het vergrijsde, verstilde doodstille landschap om die dingen een plaatsje te kunnen geven voor zover dat kan.
Prachtig stukje rondom het natuurgebiedje wat ooit is aangelegd door de gemeente, en waar het elke dag, elke week, weer anders is.En nog fijner, ik kom er zelden iemand tegen, omdat het niet zo bekend is bij een ieder.
De niet perfecte en toch perfect in het landschap passende oude troep, past ook wel bij zo,n stemming.De molen van Rockanje stond in de volle zeilen, want wind was er niet.
Boeren zijn overal druk bezig om het landschap verder te vergrijzen.
Bieten worden van het land gehaald en liggen overal in grote hopen te wachten om verwerkt te worden als veevoer of voor de suikerindustrie.
Slootkanten worden gemaaid en sloten worden uitgehaald voor de winter.En als je een sloot hebt, die aan jou perceel grenst, is het jou verantwoording om de helft van die sloot uit te (laten) baggeren vóór een bepaalde tijd, ergens eind november,daar sta je als stedeling niet bij stil, maar het is dus wel zo.
De damherten in de tuin krijgen langzaam ook weer hun grijze, bruinachtige wintervacht, de lichte stipjes zijn straks allemaal verdwenen, ze worden effen bruin.
De fazantenhen laat zich zien onder de voedertafel, die zijn heel schuw, als ze maar denken dat er wat beweegt zijn ze weg.Wij voeren ze uiteraard en hopen dan maar weer dat ze niet met  kerst ergens op een tafel belanden......
Zelfs een deel van de kerk in Ouddorp hulde zich in perfect leigrijs tegen een lichtgrijze lucht.
Op zulke dagen moet je het uit je tenen halen denk ik wel eens, maar, het is ook maar net.....wat voor bril je op zet....En over tenen gesproken......de tenen en de benen van Jaaaaaaaaa-Cobus! Tis waar, die zijn in elk geval klaar.
Op zulke dagen is het ook fijn om binnen te cocoonen, inspirerende tijdschriften, kopje thee, chocolaatje......
En te bedenken dat het leven zo slecht nog niet is als de dingen gewoon, gewoon zijn.....op een doodgewone herfstige dag.Ook wel eens goed om bij stil te staan, op momenten dat ik me "erger"aan de gewone dagelijkse dingen.Als het niet meer gewoon is, snak je naar het gewone.

Fijne week allemaal weer, hartelijke plattelandsgroet, Jeannet

PS Mijn blog doet wat raar met de reacties, mensen krijgen een foutmelding op mijn mail, en idd, ik krijg de mailtjes niet meer binnen dus kan niet meer terug reageren :( De reacties zijn wel te zien op mijn blog, begrijp dat meer mensen hier last van hebben.